FC Transfervrij FC Utrecht: Braafheid, Mulenga, Glusevic en Mols

FC Transfervrij FC Utrecht: Braafheid, Mulenga, Glusevic en Mols

8 april 2020 – Het is 1 april geweest en dat betekent dat de formele ontslagbrieven allemaal de deur uit zijn. Ook aan het einde van dit seizoen zullen diverse (grote) spelers uit hun contract lopen, zoals elke zomer. Het leverde al talloze mooie 'gratis' transfers op. FCUpdate.nl zet per club een 'FC Transfervrij' op een rijtje van de 'beste' elf voetballers die transfervrij de deur uit zijn gelopen sinds de eeuwwisseling. In deel 6: FC Utrecht (opstelling: 2-4-4).



Harald Wapenaar (naar Portsmouth in 2003)
Zijn tweede periode voor FC Utrecht werd een groot succes. Harald Wapenaar, die in 1998 Utrecht na één seizoen verliet voor Udinese en na slechts twee competitiewedstrijden weer terugkeerde, groeide uit tot publiekslieveling. Het grootste succes was de bekerwinst in 2003. Na de met 4-1 gewonnen finale tegen Feyenoord mocht Wapenaar de dennenappel als captain omhoog houden. Op 33-jarige leeftijd koos de huidige keeperstrainer van Willem II voor een nieuw buitenlands avontuur bij Portsmouth en daarna stond hij ook nog bij Vitesse en Sparta onder de lat.

Stijn Vreven (naar Kaiserslautern in 2003)
Groeide in de Galgenwaard uit tot cultheld, maar werd daarbuiten ook vooral berucht. In de vier seizoenen voor FC Utrecht gaf Stijn Vreven alles om het onderste uit de kan te halen. De voormalig rechtsback ging tot het randje en soms daarover. Ook hij maakte deel uit van de ploeg die in 2003 de KNVB Beker won. Datzelfde jaar verzilverde de Belg zijn transfervrije status voor een overgang naar Kaiserslautern, dat toen nog in de Bundesliga speelde. Het Duitse avontuur resulteerde in een teleurstelling. Daarna zwierf Vreven nog rond bij onder meer Vitesse, Omonia Nicosia en Vitesse. Waar hij ook kwam, het nietsontziende karakter en de paardenstaart zullen altijd blijvende herinneringen zijn aan Vreven als speler.

Edson Braafheid (naar FC Twente in 2006)
Het dossier Braafheid bezorgde technisch directeur en trainer Foeke Booy hoofdpijn. Ruim een jaar zaten beide partijen om tafel, maar elk voorstel werd verworpen door verdediger. De onderhandelingen liepen uiteindelijk spaak, waarop hij naar FC Twente vertrok. Veel clubs hadden interesse, ook uit het buitenland, maar uiteindelijk ging hij ook daadwerkelijk naar Enschede, al werd ook dat nog spannend. Braafheid speelde een WK-finale en kwam na dienstverbanden bij Bayern München, 1899 Hoffenheim en SS Lazio ook weer even terug in de Domstad, maar een groot succes werd dat niet. Momenteel is Braafheid nog altijd actief op het tweede niveau van Amerika. 

Stefaan Tanghe (naar Heracles Almelo in 2006)
De beste voetbaljaren kende Stefaan Tanghe in de Domstad. Daar plukt de Belg nu nog de vruchten van. Jordy Zuidam, oud-ploeggenoot en tegenwoordig technisch directeur van FC Utrecht, zet de voormalig middenvelder in als scout. Zijn oogst als speler was voor Utrecht begrippen zeer royaal: twee bekers (2003, 2004) én de Johan Cruijff Schaal in 2004. Tanghe werd behalve een van de meest succesvolle, ook een van de meest scorende buitenlanders voor Utrecht. Nadat de negenvoudig international van België zijn basisplaats kwijtraakte, werkte Utrecht als dank voor bewezen diensten in 2005 mee aan een transfervrij vertrek naar Heracles Almelo.

Wout Brama (naar Central Coast Mariners in 2017)
Slechts een half jaar stond Wout Brama onder contract bij FC Utrecht, toch maakte de middenvelder grote indruk op trainer Erik ten Hag. Hij was de vervanger van de geblesseerde Rico Strieder. Met hem haalde Utrecht in een krankzinnig tweeluik met AZ alsnog Europees voetbal. Dat hij in juli het buitenlandse avontuur kreeg waarvoor hij een clausule om gratis te mogen vertrekken in zijn contract had opgenomen, was een schok. Een flinke tik in het gezicht van FC Utrecht, dat zonder Brama uiteindelijk Europees voetbal misliep na verlenging tegen Zenit. 

Michael Silberbauer (naar BSC Young Boys in 2011)
Het verschil tussen de vraag van Michael Silberbauer en het aanbod van FC Utrecht was ruim drie ton. Toch probeerden de Domstedelingen tot in april om een transfervrij vertrek van de middenvelder te voorkomen. Het zegt alles over de indruk die de international van Denemarken maakte in de drie seizoenen bij FC Utrecht. Onderlinge onvrede was er desondanks niet, waardoor Silberbauer door de voordeur kon vertrekken. Zijn overstap naar Young Boys was niet heel succesvol en ook bij de clubs daarna werd hij nooit zo goed maar als in de Eredivisie. Wellicht was hij achteraf toch liever bij FC Utrecht gebleven. 

Lucian Sânmartean (geen club, 2008)
FC Utrecht en voornamelijk geblesseerde buitenlanders met Franse namen. Jean-Christophe Bahebeck en Simon Makienok zijn niet de enige die in dat rijtje passen. Ook Lucian Iulian Sânmartean behoort tot die categorie. Bij zijn basisdebuut viel hij in de rust uit met een spierscheuring en beter kun je zijn periode bij FC Utrecht niet samenvatten. Dat de Platini van de Balkan na drie jaar mocht vertrekken, was weinig verrassend. Gloria Bistrita gaf hem na een tijdje de kans op eerherstel en in eigen land groeide de Roemeen nog tot grote hoogtes, want op het EK 2016 was hij in tegenstelling tot Nederland wél actief.

Igor Glusevic (naar Sparta Praag in 2004)
Als totaal onbekende speler haalde FC Utrecht Igor Glusevic in 2003 naar de Galgenwaard. De speler die in de jaren ervoor omzwierf in Servië, Spanje en Griekenland bleek een schot in de roos. Utrecht had met de Montenegrijn een ware goalgetter te pakken. In 93 wedstrijden voor Utrecht scoorde Glusevic 44 keer. Na drie seizoenen mocht de spits om financiële redenen transfervrij vertrekken. Het leverde hem een toptransfer naar Sparta Praag op. Met de Tsjechen kwam Glusevic ook in de Champions League te spelen. Echter bleek hij het meeste kruit in Utrecht al verschoten te hebben. In Praag en later ook bij Vitesse en Heracles Almelo was van de typische goaltjesdief weinig meer over.

Michael Mols (naar ADO Den Haag in 2005)
De Michael Mols (foto) uit zijn eerste Utrechtse periode kreeg het publiek in de Galgenwaard nooit meer te zien. FC Utrecht nam de spits in de winter van 2005 transfervrij over van Rangers, de club die zes jaar eerder zes miljoen euro betaalde voor de Amsterdammer. Bij de Schotse club was hij na een zware knieblessure uit beeld geraakt. De hereniging met Utrecht bleek geen succes. Een half seizoen later waren speler en club een illusie armer. Mols kwam in veertien wedstrijden tot precies één goal. Voor Utrecht reden om hem geen nieuw contract aan te bieden, men had immers eerder al flink gecasht voor de spits. ADO Den Haag pikte hem op en Mols sloot zijn carrière uiteindelijk af bij Feyenoord.

Jacob Mulenga (naar Adana Demirspor in 2014)
Als FC Utrecht had gewild, hadden ze gewoon een mooie transfersom kunnen vangen voor Jacob Mulenga. In de zomer van 2013 stonden diverse clubs op de stoep om de international van Zambia over te nemen, maar om sportieve redenen wilden ze hem niet laten gaan. En dat terwijl ze wisten dat zijn salaris (450.000 euro) te hoog was om zijn een jaar later aflopende contract te verlengen. Dat hij in zijn laatste seizoen een zware knieblessure opliep, was dan ook dubbel pech. Uiteindelijk verruilde hij Utrecht voor het Turkse Adana Demirspor. Daarna vertrok hij transfervrij naar China.

Cedric van der Gun (naar Swansea City in 2009)
Cedric van der Gun had een fraaie aanbieding van FC Utrecht op zak, maar de buitenspeler wilde graag een transfer naar het buitenland maken. Door een vervelende blessure vond hij pas in de zomer een uitdaging bij Swansea City en ook dat werd geen groot succes. Daarom keerde hij na twee seizoenen alweer terug in de Domstad, waar de aanbieding een stuk lager was dan enkele jaren eerder, toen hij in de vorm van zijn leven verkeerde. Misschien had de blessuregevoelige buitenspeler daar dan toch beter kunnen blijven. 

gerelateerd

Meer nieuws

  1. zaterdag 6 juni 2020

  2. vrijdag 5 juni 2020

  3. donderdag 4 juni 2020