Column: genieten van Kuyt en Fenerbahçe in Istanbul

Column: genieten van Kuyt en Fenerbahçe in Istanbul

4 januari 2014 – Aan het einde van december een weekje naar het imponerende Istanbul. Niets mis mee. Het Topkapipaleis, de mooiste moskeeën, een boottocht over de Bosporus: het is allemaal even mooi. Maar het voetbal en de bijbehorende sfeer is al een dikke reden om erheen te gaan. Na een bezoek aan Fenerbahçe kan er alleen maar gezegd worden dat Dirk Kuyt voor een fantastische club speelt, met een ongeëvenaarde sfeer.

Als iemand niet begrijpt waarom er veel voetballers naar Turkije verkassen, ga er dan eens heen. Op mijn lijstje stonden twee duels: Kasimpasa (de club van Ryan Donk, Ryan Babel en coach Shota Arveladze) tegen Akhisar Belediyespor en Fenerbahçe tegen Kayserispor. Op vrijdag stond de taxi naar de thuishaven van Kasimpasa al klaar, toen ik hoorde dat de wedstrijd zonder publiek gespeeld zou worden. Ook dat hoort er bij. Dan maar extra zin hebben in Fenerbahçe.

Dus op zondag naar Kuyt en consorten. Met de boot richting de Aziatische kant van Istanbul, waar ik eerst de sfeer rondom het Sükrü Saracoglustadion ging proeven. In een Turks restaurantje keek ik naar Konyaspor tegen Eskisehirspor, om vervolgens in een soort kroegje naar Trabzonspor tegen Antalyaspor te kijken. Samen met Fenerbahçe-supporters. Voor de gein aan ze vragen of ze voor Galatasaray (dé aartsrivaal) waren, werd niet gewaardeerd.

Op weg naar het stadion valt meteen op hoeveel merchandise er te zien is van Sari Kanaryalar (De Gele Kanaries). De mensen lopen, al zingend, in groten getale richting het stadion. Een gerenoveerde voetbaltempel met een capaciteit van ruim vijftig duizend toeschouwers. In tegenstelling tot veel Turkse stadions heeft het Sükrü Saracoglustadion geen sintelbaan. De supporters zitten zeer dicht op het veld en dat is te merken aan de sfeer. Ik ben in veel stadions geweest, maar de sfeer bij Fenerbahçe lijkt niet te evenaren.

De spelers begonnen aan de warming-up, waar zich een fantastisch ritueel ontvouwde. De namen van de Fenerbahçe-spelers werden één voor één gescandeerd door het publiek, wat voor de spelers het teken was om zich tot de tribunes te wenden en de aanhang op te zwepen en te bedanken. Kuyt voerde dit schitterende gebruik uit op karakteristieke wijze. De Nederlander is altijd één met het publiek. Nadat oorlogsmuziek hand in hand ging met een fraaie show met Fenerbahçe-sjaals (zie begin van deze video) en het nationale volkslied van Turkije had geklonken, kon de wedstrijd tegen Kayserispor beginnen.

Op het veld bevond zich een aantal oude bekenden van de Eredivisie. Waar Kuyt uiteraard voor Fenerbahçe uitkomt, speelden Diego Biseswar (ex-Feyenoord) en Ömer Bayram (ex-NAC Breda) in het shirt van Kayserispor. De thuisploeg had in de eerste helft een licht overwicht, maar na 45 minuten stond nog steeds de brilstand op het scorebord. De wedstrijd was nog niet bepaald zo indrukwekkend als de sfeer op de tribunes was.

In de tweede helft sloeg het feest op de tribunes over op het spel van Fenerbahçe. Cristian Baroni zorgde voor de bevrijdende openingstreffer, alvorens Bobo de gelijkmaker aantekende, na een werkelijk schitterende aanval van de bezoekers. In plaats van dat de fans van de thuisclub aangeslagen leken te zijn, gingen ze juist nog meer achter hun ploeg staan. Het stormde in de ‘hel van Istanbul’ en Fenerbahçe wist in vier minuten naar een 3-1 voorsprong te wervelen. Prachtig. Nadat Emmanuel Emenike (wat een beer is dat) zorgde voor de 4-1, maakte linksachter Caner Erkin het feest op magistrale wijze compleet: 5-1. Ondertussen gaven de Fenerbahçe-fans nog even een lichtshow (er werden honderden kleine lichtjes aangestoken) weg.

Hoewel Kuyt ontbrak op het scoreformulier, liet de Nederlander zien nog altijd van grote waarde te kunnen zijn. De 33-jarige Katwijker stond op de flank geposteerd, speelde zeer taakbewust, werkte als een paard en leverde een assist bij de cruciale 2-1. Het is een modelprof, die misschien niet de beste voetballer op het veld is, maar er wel alles aan doet om er het maximale uit te halen. En wat de oud-speler van Liverpool, Feyenoord en FC Utrecht kenmerkt is de interactie met het publiek. Na het laatste fluitsignaal liep Kuyt tien meter dichter bij het publiek dan de andere spelers, om de aanhang te bedanken. Hij ging als laatste naar binnen en wordt gewaardeerd. Kuyt speelt voor een fantastische club en lijkt dit als geen ander te beseffen.

Door: Koen Jans

gerelateerd